શ્રમીકનું કાવ્ય – ૧

એક ખેડુ’ની એકોક્તી. 

આભે બેઠું
કોણ મોકલે
ધરતી ઉપર
પાણી;
અમને
કોણ આટલું
હેત પીરસે ?!
 

ઉનાળામાં
પડ્યો કેટલો તાપ;
હવે આ પાણી !
બેનો
કેવો કીધો
મેળ મઝાનો ! 
 

આભેથી આ
ઘડીક વરસે
આગ, ઘડીકમાં
અમરત !!
એનો
કોણ ખુલાસો કરે ?
 

અમારે
ધરતીના ધાવ્યાને
આ તો થયું રોજનું !
 

તાપ પડે તો,
તપવું !

પાછું જળ વરસે તો,
બળદ-સાંતીને લઈને
બી ધરતીને સોંપી
મબલક પાક પકવવો.
 

કોણ કરે
આ એક બીજના
હજાર દાણા !

કોણ આપતું હશે
આટલું બળ, તણખલું
ધરતીને વીંધીને
આવે બહાર !
 

હવામાં ફરફરતુ’તું માંડ હજી તો-
ઘડીકમાં એ
હજાર દાણા ભરેલ ડુંડું થઈ
ખળાં છલકાવે !

અમને જીવનભર મલકાવે– 

કોણ ? 

જુગલકીશોર.

 

3 comments for “શ્રમીકનું કાવ્ય – ૧

  1. May 2, 2018 at 1:34 pm

    ગમ્યું .
    ઉનાળામાં
    પડ્યો કેટલો તાપ;
    હવે આ પાણી !
    બેનો
    કેવો કીધો
    મેળ મઝાનો !

    No pain….. no gain .

  2. Triku C. Makwana
    May 2, 2018 at 6:43 am

    સરસ

  3. May 1, 2018 at 9:54 pm

    વાહ! બહુ સરસ રચના.
    “અમને
    કોણ આટલું
    હેત પીરસે ?!”
    એકદમ દિલને સ્પર્શી ગઈ. કોણ જાણે કેમ, મામા કવિ નાથાલાલ દવે યાદ આવી ગયા.
    સરયૂ પરીખ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *