Category: achhandas

જુભૈનું “હવે તો –”

હવે તો તારા પગ પણ તને દેખાતા નથી.   તું જેને સુખ માને છે તે તારા પેટનો વીસ્તાર માત્ર છે.   અને ચાલતા રહેવા માટે તો જેની જરુર છે તે તારા પગ તો હવે તને –   – જુગલકીશોર  

ઉનાળો (એક અકાવ્ય)

    ઉનાળો ક્યાં ક્યાં વરસશે કોણ કહેશે ? એ એની અઢાર અક્ષૌહીણી સેના લઈને તુટી પડયો છે. એની સામે લડનારાં ને જીતી જનારાં ઘણાં છે…. પણ હારી જનારાં જે છે એને કોઈ સારથી નથી. જે છે તે બધાં હથીયાર…

સરયૂ પરીખની એક રચના

હવે ના અધૂરી નીલ સરિતાનાં ખળખળતાં નીર, લોઢ  ઊમટે  ને ઓસરે  અધીર. ચહું  ભીંજાઉં,  રહી  તોય  કોરી, જરી પગને  ઝબોળી પાછી ફરી.   પહેલી પ્રીતનો  ઝીણેરો  ઉજાસ, કિરણ કમનીય કામિની ઉલ્લાસ. ઝૂકી ઝાકળ  ઝીલીને હસી જરી, કળી ખીલી ન ખીલી…

બજેટ

પહેલાના જમાનામાં છાપરે, વંડીએ કે ક્યાં…..ક આજુબાજુ કાગડો બોલતો ને ઘરમાં તૈયારીઓ થતી મહેમાનોના આગમનની શક્યતાએ; બાળકોને ગળ્યું જમવાની તક ઉત્સાહ આપી દેતી ને મોટેરાંઓ  વહેવારો વીચારતા. (કાગડાને ઉડાડી મુકવાનું પાપ ગણાતું તેય યાદ…..) પછી………..તો  કાગડાનો બોલ ન ગમવાનું શરુ…

સરયૂ પરીખનું એક કાવ્ય

નાનું કુટુંબ વિખરાય એનું ભાવનિવેદન – સરયૂ પરીખ ******** વેરવિખેર વેગે વિખરાતી નાનીશી દુનિયા; પાંખો ફૂટીને ઊડતાં પતંગિયાં ! ગૂંથેલા માળાના કુંજન ને ગુંજન, ઓસરતા ભીને અવસાદે. ખુલ્લા ખાલીપાનાં ખોખાંને આજ સૌ ધીરેધીરે કરતાં નોખાં. એક એક ડગલાંએ અંતરપટ ખેંચ્યાં…