Category: C Pady

આ ભાષા કહો, કોની ?!

રસ્તાનો ચાલનાર બોલે, પંડીતજી, રસ્તાનો બોલનાર સાચો ! ભીડ્યાં કમાડ જરી ખોલે, શાસ્ત્રીજી, ભીતરની વાતને વાંચો  !   ગાંધીના દેશમાં રસ્તાનો ચાલનાર બોલે, તે સાચકલી બોલી, ભાષા-સમાજમાં મોંઘેરાં મુલ એનાં વાંચો ચોપડીયું ને ખોલી ! છેલ્લે બેઠેલાંનો પાટલો પહેલો,ઓ જ્ઞાની…

સરયૂ પરીખની એક રચના

હવે ના અધૂરી નીલ સરિતાનાં ખળખળતાં નીર, લોઢ  ઊમટે  ને ઓસરે  અધીર. ચહું  ભીંજાઉં,  રહી  તોય  કોરી, જરી પગને  ઝબોળી પાછી ફરી.   પહેલી પ્રીતનો  ઝીણેરો  ઉજાસ, કિરણ કમનીય કામિની ઉલ્લાસ. ઝૂકી ઝાકળ  ઝીલીને હસી જરી, કળી ખીલી ન ખીલી…

આત્મવંચનાનું ગીત !!

વ્યસ્ત છું     વ્યસ્ત છું. કાચબીય અલસતાથી ગ્રસ્ત છું………વ્યસ્ત છું.   યુગોથી ખરચતો રહ્યો ક્ષણો, ‘બેંગ’ના સમેથી એકઠા કરી રહ્યો અણુકણો, કામઢો છું હા, અહો, ઘણો; ને…એષણા–પરસ્ત છું…………………વ્યસ્ત છું   ઉંઘમાં અનંતતા અનુભવી રહું, જાગતાં સ્વકીયતા લવી રહું, જાતની પરખ…

અબળાનું વસ્ત્ર

અબળાનું વસ્ત્ર**   દરુપદી દોડે રે બજારમાં ! દીશાયું પ્હેરીને+ દોડે એકલી, બધાં જોવે તમાશો ‘સહકાર’માં !………દરુપદી૦   હજ્જાર હાથીનાં બળુકાં બાવડાં,               ખેંચે કાચા સુતરના રે તાર; કીડીને માથે રે કટક આવડાં !               એનો ક્યાં રે ગીયો કીરતાર…

શ્રમીકનું કાવ્ય – ૧

એક ખેડુ’ની એકોક્તી.  આભે બેઠું કોણ મોકલે ધરતી ઉપર પાણી; અમને કોણ આટલું હેત પીરસે ?!  ઉનાળામાં પડ્યો કેટલો તાપ; હવે આ પાણી ! બેનો કેવો કીધો મેળ મઝાનો !   આભેથી આ ઘડીક વરસે આગ, ઘડીકમાં અમરત !! એનો કોણ…

શ્રમીકનું કાવ્ય – ૨

ઘંટીના પડ વચાળે.   વહેલાં જાગ્યાં, કામે લાગ્યાં; સવારથી બસ ઘંટીના પડ વચ્ચે કાયમ કરમે હોય લખ્યું ત્યમ સૌની હારે હારે રોજ હવારે અને બપોરે – એમ જ હાંજે, રાતે આખા જનમારાને દીવસ ગણીને, ખાંતે પુરા બળદ બનીને એક રોટલા…

ગોડસે નહીં – GOD છે !

ગાંધી તારા દેશમાં ગાંધી શબ્દ વગોવાય, GOD બની જાય ગોડસે, મંદીર એનાં ચણાય. સાદી તારી જીવની, સાદી તારી વાત, તોય શકે ના જીરવી,  કેવી માનવજાત ! પગલું તારું એવડું માપ્યું નહીં મપાય, પણ એ ચરણે ચાલવું અઘરું નહીં જરાય. ચરણ-આચરણ…

બજેટ

પહેલાના જમાનામાં છાપરે, વંડીએ કે ક્યાં…..ક આજુબાજુ કાગડો બોલતો ને ઘરમાં તૈયારીઓ થતી મહેમાનોના આગમનની શક્યતાએ; બાળકોને ગળ્યું જમવાની તક ઉત્સાહ આપી દેતી ને મોટેરાંઓ  વહેવારો વીચારતા. (કાગડાને ઉડાડી મુકવાનું પાપ ગણાતું તેય યાદ…..) પછી………..તો  કાગડાનો બોલ ન ગમવાનું શરુ…

સરયૂ પરીખનું એક કાવ્ય

નાનું કુટુંબ વિખરાય એનું ભાવનિવેદન – સરયૂ પરીખ ******** વેરવિખેર વેગે વિખરાતી નાનીશી દુનિયા; પાંખો ફૂટીને ઊડતાં પતંગિયાં ! ગૂંથેલા માળાના કુંજન ને ગુંજન, ઓસરતા ભીને અવસાદે. ખુલ્લા ખાલીપાનાં ખોખાંને આજ સૌ ધીરેધીરે કરતાં નોખાં. એક એક ડગલાંએ અંતરપટ ખેંચ્યાં…

ગુર્જરી ગિરા

– ઉમાશંકર જોશી   જે જન્મતાં આશિષ હેમચંદ્રની પામી, વિરાગી જિનસાધુઓએ જેનાં હિંચોળ્યાં મમતાથી પારણાં,   રસપ્રભા ભાલણથી લહી જે નાચી અભંગે નરસિંહ–મીરાં– અખા તણે નાદ ચડી ઉમંગે આયુષ્મતી લાડલી પ્રેમ ભટ્ટની, દૃઢાયુ ગોવર્ધનથી બની જે, અર્ચેલ કાન્તે દલપત્તપુત્રે તે…